Uitkijkpost De Wallen (440) Oneerlijke concurrentie

Een aantal jaren geleden werd nieuw beleid afgekondigd voor de rondleidingen in de binnenstad van Amsterdam. Oké, maar dan moet je dat wel handhaven!

Elk jaar maak ik in maart keurig 212,30 euro over naar de gemeente voor een nieuwe ontheffing als stadsgids in Amsterdam. Schrijver dezes leidt namelijk ook af en toe wat mensen rond in de binnenstad van ons zo mooie Mokum. Meestal gaat het om twee, drie of vier personen. Soms om vijf of hooguit zes. Want ja, onze stad is natuurlijk prachtig, maar je moet wel weten waar je naar kijkt. En dan is er niets leuker dan een echte levende gids die je dat kan vertellen.

Zo’n bedrag overmaken als stadsgids is natuurlijk niet prettig, maar geen probleem omdat elke gids dat moet doen. Daardoor blijft het speelveld gelijk. In al die jaren dat ik een vergunning moet hebben, en dat is vanaf 1 april 2018, ben ik overigens nog nooit gecontroleerd. Nul handhaving dus.

Wat ik wel constateer is dat er gidsen zijn die, met of zonder ontheffing en ik vermoed zomaar vaak zonder ontheffing, de regels volkomen aan hun laars lappen. Daar baal ik van, want dat creëert een ongelijk speelveld. Zeer geregeld zie ik namelijk groepen paraderen van twintig, dertig tot soms wel zestig mensen.

Wat ook verrekte oneerlijk is, is dat ik groepen zie op plekken waar ze niet mogen zijn. Op de site van de gemeente staat dat heel duidelijk: het Wallengebied mag niet. Dat is het gebied tussen de Warmoesstraat, de Zeedijk, Damstraat, Oude Doelenstraat en Oude Hoogstraat.

In al die jaren dat deze regel geldt heb ik één of twee keer gezien dat er iemand van Handhaving op zo’n gids af ging. Veel geholpen heeft dat kennelijk niet, want ik zie nog altijd zeer geregeld groepen op het Oudekerksplein. Verboden gebied dus.

Want waar het ook hier aan schort is: handhaving. Je kunt wel prachtige regels bedenken maar als iedereen die aan z’n laars lapt, schiet je daar weinig mee op. Dat is precies wat er in Amsterdam mis is: er worden allerlei regels bedacht, maar niemand die zich er aan houdt. Of het nu gaat om stuff roken op straat, bier drinken, fietsen in voetgangersgebied of met groepen rondsjouwen op plekken waar dat niet mag: het gebeurt want er wordt toch niet gehandhaafd.

Rotzooitrappers

Toch weer even terug naar het fenomeen rondleidingen. Vanaf 1 april 2018 hadden alle gidsen die rondleidingen verzorgen in de binnenstad van Amsterdam dus een vergunning nodig. In de ontheffing staat een aantal regels die in de loop der tijd zijn aangepast. Eerst mochten groepen niet groter zijn dan twintig personen; dat zijn er nu vijftien geworden. Waarom geen twaalf? Of tien? Niemand die het me kan vertellen. In eerste instantie mocht je ook nog gewoon over de Wallen lopen met een groep, maar ook dat veranderde, want de raamdames hadden er last van. Niet van het schorriemorrie en de andere rotzooitrappers kennelijk.

Waarom je niet over de Wallen mocht lopen veranderde overigens op wel heel curieuze wijze. In maart 2019 werd er door de gemeente een zogenaamde Gidsendag georganiseerd. Daar werd vrolijk over van alles en nog wat gekeuveld. Precies 24 uur na die Gidsendag maakte de gemeente bekend dat er vanaf 1 januari 2020 (!) geen rondleidingen meer mochten worden georganiseerd op de Wallen en de groepen uit niet meer dan 15 personen mochten bestaan. Op de Gidsendag zelf was daar met geen woord over gerept. Beledigend op zijn minst, zo niet uitermate laf. Bovendien oneerlijk omdat het speelveld werd veranderd tijdens de periode waarvoor de ontheffing was verleend. Die liep namelijk tot 1 april. Tegenwoordig staat er op de site van de gemeente dat er geen rondwandelingen mogen worden gegeven op de Wallen vanaf 1 april 2020 (!). Ja ja, zo gaat dat kennelijk.

Al met al voel ik me aardig in het ootje genomen. Niet zozeer door de geschiedsvervalsing hoor, want dat gebeurt wel vaker. Maar wel door het feit dat ik me keurig aan de regeltjes houd en ondertussen constateer dat anderen die regels volkomen ongestraft aan hun laars lappen. Oneerlijke concurrentie dus.

Willem Oosterbeek, Wallenbewoner, doet in ongeveer vijfhonderd woorden regelmatig verslag van het dagelijks leven vanuit de beroemdste buurt van Nederland.