Uitkijkpost de Wallen (445): Zitten

De zomer komt er aan en iedereen wil opeens ergens zitten. Buiten de terrassen kan dat eigenlijk amper in onze buurt. En met een reden.

Naarmate de temperatuur stijgt – en dat is nu het geval – neemt de behoefte om ergens neer te ploffen toe. Lopen, en zeker slenteren, maakt moe. Een zitplaatsje vinden buiten een terras valt in deze buurt echter niet mee. Er zijn eigenlijk maar een paar plekken waar banken zijn of iets wat daar voor moet doorgaan. Op het Beursplein, de Nieuwmarkt, langs het Damrak en dat is het dan wel zo’n beetje. Sporadisch vind je elders een bank zoals bijvoorbeeld bij de nieuw opgeleverde brug op de Oudezijds Voorburgwal. Maar op vrijwel alle grachten en in de straten en stegen is geen zitplaats te vinden.

Omdat er dus weinig “officiële” plekken om te zitten buiten het terras, nemen mensen hun toevlucht tot alternatieven. Een verhoginkje bij een brug kan heel goed als zitplaats fungeren net zo goed als een plekje langs het water zodat je heerlijk je benen kunt laten bungelen. En natuurlijk de trap die toegang geeft tot een woning is ook uitstekend geschikt om je achterste neer te vlijen. Probleem is alleen dat niet alle bewoners daar van zijn gecharmeerd. En terecht, want het is geen pretje om als je je huis in of uit wilt, je langs een paar zitters te moeten wringen die dan ook nog een grote bek geven of hun rotzooi achterlaten bij vertrek. Menigeen heeft er dan ook voor gekozen de trap af te sluiten met een ketting of een hekje vaak aangevuld met een bordje dat je niet wordt geacht daar te gaan zitten. Soms helpt dat, soms ook niet.

En dan is er ook een categorie bezoekers die gewoon op een volstrekt willekeurige plek neerzijgt. Midden op een plein waar net nog horden mensen hebben gelopen of tegen een muur waar zojuist een hond heeft staan pissen. Het kan ze kennelijk allemaal niks schelen.

Dronkenlappen

Dat er vrijwel geen banken zijn in deze buurt heeft natuurlijk zo zijn redenen. Banken trekken namelijk notoir slecht volk aan. Overdag valt dat nog wel mee, maar ’s nachts is het een lustoord voor dronkenlappen, schreeuwers en allerlei andere overlastgevers.

Enige tijd waren er banken op het Oudekerksplein bijvoorbeeld en dat bezorgde menigeen een slapeloze nacht. Ik schreef daar toen over: ‘Om half tien in de avond meldt zich de eerste “nachtgast” op de boombank. Bier. Tamelijk luide muziek schalt uit zijn radio. Rap. Hij zit er minstens een half uur. Geen handhaver te zien. Eén keer knalt er een motoragent voorbij, maar die heeft kennelijk geen tijd. Om elf uur is het opnieuw raak. Drie jongens zetten hun radio op de bank en deinen mee met hun Arabische muziek. Het is niet een beetje hard, het staat gewoon snoeihard. Het verhaal wordt eentonig: politie of handhaving is in geen velden of wegen te zien. Als ik tegen twaalven naar bed ga, hoor ik luid geschreeuw. Door de bomen die hier op het plein staan kan ik niet zien wat er gebeurt. Prettig is anders natuurlijk.’

Op het Oudekerksplein werden de bewoners echter geholpen door Moeder Natuur. Bij de verschrikkelijke storm die in de nacht van 6 op 7 juni 2019 het Oudekerksplein teisterde, sneuvelden niet alleen alle zeven bomen, maar ook de boombank. Definitief. Geen stadsdeelbestuurder durfde het meer aan de bank terug te plaatsen.

Toch is het natuurlijk best jammer dat er zo weinig bankjes zijn in de buurt waar je even kunt uitrusten en in alle rust kunt genieten van deze prachtige stad. Helaas, het zit er niet in.

Willem Oosterbeek, Wallenbewoner, doet in ongeveer vijfhonderd woorden regelmatig verslag van het dagelijks leven vanuit de beroemdste buurt van Nederland.