Ik woon al bijna twintig jaar op het Oudekerksplein, maar nog steeds gebeuren hier dingen waar ik van opkijk. Gillende gitaargasten, ME-bussen die over het plein scheuren, brullende Britten, bezoekersgroepen die met elkaar verstrikt raken, knokkende caf├ębezoekers, een vloekende arrestant die door vier agenten in bedwang moet worden gehouden, plotseling opduikende fanfarekorpsen, bomen die omwaaien, dronkaards die niet meer kunnen lopen en tegen een boom in elkaar zakken, bergen afval die r├╝cksichtslos op straat zijn gekieperd, bont geklede meisjes die kaasblokjes uitdelen of hoeren die fotograferende toeristen te lijf gaan: what ‘s new?

Maar afgelopen maand was ik toch wel weer verrast. Op het plein meldde zich een clubje meiden die vrolijk uitgedost waren en er duidelijk zin in hadden. Niks nieuws natuurlijk want daarvan komen er elk weekend tientallen voorbij. Als ze een vrijgezellenparty van de tegenovergestelde sekse tegenkomen wordt het helemaal te dolletjes gezellig. Met elkaar op de foto, het liefst in enigszins compromitterende pose. Ja leuk, maar ook dat is niet echt opzienbarend.